Dzień dobry 🙂
W dzisiejszym wpisie poruszyłam tematykę związaną z popularną ostatnio działalnością nieewidencjonowaną (nierejestrowaną). Zapraszam do lektury.
Przepisy z art. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców odnoszą się do działalności nieewidencjonowanej, która jest nowym rozwiązaniem przyjętym w ramach ustawy Prawo przedsiębiorców. Wprowadzono możliwość wykonywania drobnej działalności, która nie jest działalnością gospodarczą i nie będzie podlegała wpisowi do CEIDG (działalność nieewidencjonowana). Rozwiązanie przyjęte w art. 5 w założeniu ma uprościć aspekty formalne podejmowania i wykonywania działalności zarobkowej przez osoby fizyczne wykonujące tę działalność na najmniejszą skalę oraz zminimalizować związane z nią koszty.
Prawo przedsiębiorców przyjmuje trzy przesłanki, które mają być spełnione łącznie przez działalność nieewidencjonowaną:
1) jest to działalność wykonywana przez osobę fizyczną (wyłącznie przez osobę fizyczną),
2) przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia brutto,
3) osoba fizyczna wykonująca działalność nieewidencjonowaną nie wykonywała działalności gospodarczej w okresie ostatnich 60 miesięcy.
Przepisu z art. 5 ust. 1 dotyczącego działalności nieewidencjonowanej nie stosuje się do:
1) działalności wykonywanej w ramach umowy spółki cywilnej (art. 5 ust. 5),
2) działalności podlegającej reglamentacji, tj. wymagającej uzyskania koncesji, zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej (art. 44 ust. 3).
Ponadto skoro działalność nieewidencjonowana nie jest działalnością gospodarczą, to nie stanowi tytułu do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Osoba fizyczna, która będzie wykonywała działalność nieewidencjonowaną, nie będzie miała obowiązku zgłoszenia siebie do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego albo do ubezpieczenia zdrowotnego.
Źródło:
Bielecki Leszek i in., Komentarz do ustawy – Prawo przedsiębiorców, [w:] Konstytucja biznesu. Komentarz
