Dzień dobry,
wakacje już się skończyły, dlatego dzisiejszy post dotyczy tematyki związanej ze zmarnowanym urlopem i roszczeniami z tego wynikającymi. Zapraszam do lektury.
Aby mówić o powstaniu odpowiedzialności odszkodowawczej biura podróży muszą zaistnieć ogólne przesłanki odpowiedzialności. Przede wszystkim musi dojść do niewykonania lub nienależytego wykonania umowy oraz adekwatny związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy szkodą a zdarzeniem.
Zgodnie zapisami art. 48 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2017 r. imprezy turystyczne i powiązane usługi turystyczne, organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych. Jeżeli którakolwiek z usług turystycznych nie jest wykonywana zgodnie z umową o udział w imprezie turystycznej, organizator turystyki usuwa niezgodność, chyba że jest to niemożliwe albo wiąże się z kosztami, które są niewspółmiernie wysokie w stosunku do zakresu niezgodności i wartości usług turystycznych, których one dotyczą.
Dodatkowo, zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 i 2 ustawy, podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego. Podróżnemu przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niezgodności. Organizator turystyki niezwłocznie wypłaca odszkodowanie lub zadośćuczynienie.
Jak wynika z powyższego, przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2017 r. imprezy turystyczne i powiązane usługi turystyczne wprost przyznają podróżnemu uprawnienie do żądania odszkodowania lub zadośćuczynienia za poniesione szkody lub krzywdy w związku z nienależytym wykonaniem umowy o zorganizowanie imprezy turystycznej przez organizatora. Za szkodę niemajątkową należy uznać niemożność spędzenia urlopu w takich warunkach, na jakie strony umówiły się zawierając umowę o organizację imprezy turystycznej oraz szereg niedogodności wynikających z takiego stanu rzeczy.
Przy określaniu wysokości odszkodowania, przydatnym narzędziem jest Tabela Frankfurcka, która określa warunki obniżenia ceny wycieczki za poszczególne nieprawidłowości w stosunku do umowy podpisanej z biurem podróży, a zatem do ustalenia wysokości odszkodowania. Tabela Frankfurcka jest dokumentem opracowanym na zlecenie Izby Cywilnej Sądu Krajowego w Niemczech. Sąd ten dostrzegł konieczność ujednolicenia orzecznictwa w zakresie odpowiedzialności organizatorów w przypadku usług turystycznych, wskazując wady podróży i procentowe wysokości odszkodowania, jakie powinien otrzymać z tego tytułu turysta. Tabela Frankfurcka często pomocniczo staje się podstawą wypłaty odszkodowań dla turystów niezadowolonych z jakości usług świadczonych przez biuro podróży. Ponadto tabela frankfurcka została opublikowana na stronach internetowych Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (http://www.uokik.gov.pl/download.php?plik=2186), co świadczy o istotnym charakterze dla konsumentów przy ustalaniu wysokości odszkodowania. Z analizy orzecznictwa wynika, że polskie sądy stosują tabelę frankfurcką przy obliczaniu wartości odszkodowania – m.in. Wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt I C 160/16.
Przykładowe zapisy Tabeli Frankfurckiej:
– różnica w miejscowym położeniu plaży 5-15%,
– monotonny jadłospis – 5 %,
– hałas w nocy – 10-40 %,
– brak basenu lub zabrudzony basen odkryty – 10-20 %,
– awaria klimatyzacji – 10-20 %.
Co istotne, wartości te się sumują i są obliczane od ceny całej wycieczki.
Źródło:
Botiuk-Filip Marta, Problematyka odpowiedzialności turystycznych biur podróży za poniesione przez podróżnych szkody majątkowe i niemajątkowe
